Op tweejarige leeftijd zong ze de liedjes van K3 al in volle borst mee. Vooral MamaSé -daar maakten we MamaSil van- en Oya Lélé waren dik favoriet. Mega vrolijke liedjes. Wie de eerste zin kan meezingen, kan direct het het hele liedje uit z,n hoofd mee zingen, een gouden formule!

Toen ze drie jaar was zijn we naar haar eerste concert geweest, van K3 natuurlijk! We kwamen aan in een afgeladen Ahoy stadion vol in zuurstok roze gehulde meisjes en een enkele ongelukkig uitziende oudere broer van iemand die voor straf van zijn ouders ook mee moest. Een Ahoy vol gillende kleuters, is écht een evenement om nooit te vergeten. Ze was in alle staten en dolenthousiast. De lichtshow, de muziek, de liedjes en de echte K3! Althans ik vertelde haar dat die drie stipjes in de verte de echte K3 mevrouwen waren van de televisie. Ze ging volledig uit haar dak! In de weken na het concert wilde ze een K3 paraplu, een K3 trui en een K3 make-up setje. Dit kreeg ze natuurlijk allemaal niet, waardoor ze langzamerhand haar interesse een beetje voor K3 verloor en overstapte naar alles van “Cars”. Tot gisteren. Gisteren aan het ontbijt had ik een nieuwe K3 verrassing voor haar. Om de verrassing in te leiden maakte ik er een plechtig moment van. Ik vertelde haar dat we iets heel leuks gingen doen, maar om daar achter te komen, moest ze netjes aangekleed aan de ontbijtafel gaan zitten. Dit was niet aan dovemansoren. Met een gespannen gezichtje zat ze binnen mum van tijd braaf aangekleed aan tafel. Pesterig en om haar nog wat langer in spanning te houden, schonk ik eerst nog even wat thee in en och..moest ik eerst ook eerst nog even naar het toilet. Ik zag dat ze het niet langer trok. Iets voordat ze implodeerden van nieuwsgierigheid vertelde ik haar het goede nieuws.

“Vandaag, lieve Julia gaan we naar de bioscoop van K3!”  Bedachtzaam nam ze een slokje van haar thee en keek me niet helemaal begrijpend en onderzoekend aan. Dom van me, ze kende het woord ‘bioscoop’ nog niet. Na een kleurrijke uitleg -al zeg ik het zelf- stonden haar oogjes weer op enthousiast. En wat het misschien nog wel extra leuk maakte was dat haar beste vriendinnetje ook mee zou gaan! De rest van de ochtend wilde ze om de vijf minuten weten hoe laat het was en of ze haar laarsjes al aan moest doen. Na vier tergende uren was het dan zover. We vertrokken in opperbeste stemming. Nadat ze net zoals haar vriendinnetje stevig in haar Maxi Cosi was ingesnoerd kwebbelde de meisjes er vanaf de achterbank lustig op los. Twee mini divaatjes geheel op hun wenken bedient. Tot grote jaloezie van Juul had haar vriendin K3 laarzen aan en tot afschuw van haar vriendinnetje had Julia gympies aan met échte roze lampjes!. In de parkeergarage bij aankomst ruilden we snel één schoen en één laars om, zodat ze nu allebei hetzelfde aan hadden. Het feest kon beginnen.

Nadat we naar onze stoelen werden gewezen en voorzien waren van popcorn en appelsap ging het grote doek open. Ze verwachte haar idolen te zien, maar in plaats daarvan doemde eerst een voorfilmpje op met enge grote groene monsters erin. Ze slaakte een kreet van schrik en sloeg haar handjes voor haar oren. Ik weet niet wat ze enger vond, het dolby surround geluid van de gillende monsters of de monsters zelf. Haar vriendinnetje daarentegen liet zich niet zo makkelijk uit het veld slaan. Zij had tenslotte een oudere broer en al veel vaker monsterfilms gezien. Na nog wat ‘enge’ voorfilmpjes begon de hoofdfilm. Josje, Karen en Kristel mochten van een engel 24 uur niet stout zijn, als ze dat toch waren ging voor straf hun neus groeien, kregen ze een snor, een mannenstem of werden ze heel erg dik. Doodangsten stond Julia uit, alsof ze naar Poltergeist zat te kijken. Toen de neus van Josje voor een derdemaal begon de groeien en je in de zaal een speld kon horen vallen van de kleuterspanning, brak ze in snikken uit. Ze wilde niet meer. Ze vond het een stomme rotfilm! Snel propte ik nog even wat kalmerende popcorn in haar, ook liet ik haar op mijn geruststellende schoot zitten en bij alle fragmenten die ze echt te eng vond fungeerde mijn jas als schuilkelder. Een deel van de film bekeek ze voorzichtig door één van de knoopsgaten, maar het mocht niet baten. Al snel kon ik niet veel anders dan de zaal vroegtijdig te verlaten. Net op tijd ook overigens, want de buik van Karen begon nu ook te groeien omdat ze stiekem van een taart had gesnoept. Gillend zijn we weggerend.

Eenmaal buiten was haar vriendinnetje ontroostbaar. Ze had nog zo graag even willen blijven. Na een troostijsje zijn we terug naar huis gereden. De rest van de dag verliep zonder drama totdat haar bedtijd aanbrak. Ze durfde niet. Na enige overtuigingskracht ging ze toch, al stond ze binnen mum van tijd weer beneden met een betraand en paniekerig gezichtje. Ze vertelde steeds aan de neus van Josje te moeten denken. Ik besloot even bij haar te kruipen totdat ze uiteindelijk in slaap was gevallen. Maar ook later op de avond en midden in nacht werd ze opnieuw huilend wakker. Ze kon de beelden niet uit haar hoofd krijgen en bleef er over dromen. Nadat ik haar voor een zoveelste keer had teruggelegd en zelf naast haar in slaap was gevallen, schrok ik op enig moment wakker.

Juul zat rechtop in bed en keek me met wakkere en heldere ogen aan, waarna ze met een kristalheldere maar ietwat ingehouden duistere fluisterstem zei: “mama ik hoor stemmen!”..

Fijn, nu waren we dus allebei bang, wat een kutfilm!

 

Advertenties