Nou, ik zal het je sterker vertellen. Negerinnen zijn nooit in geweest! En hoe gek het misschien ook klinkt maar dat doet toch iets met je zelfbeeld. De ultiem mooie vrouw, althans zo is ook mij geleerd, is blank, heeft lange benen, groene maar liever blauwe ogen en lang blond haar. Wanneer ik het precies ontdekte weet ik niet meer, maar ergens tussen mijn tweede en twaalfde is een dag geweest dat ik in de spiegel keek en het voor het eerst bewust zag: FUCK! IK BEN EEN ZWART!

Ja, lach maar..

Nou ben ik tot overmaat van ramp ook nog geadopteerd, dus ik ben de enige ‘neger’ in huis. En alsof de duvel ermee speelde, kreeg ik ook altijd de schuld als er dingen in huis weg waren. Maar goed, mijn ouders zijn echte blanken. Geen gewone, nee heus! hele echte! Zo vinden mijn ouders dat ik op iedere voorbij lopende, fietsende of op televisie geïnterviewde ‘neger’ lijk. Kijk! Gilt mijn moeder dan autistisch hysterisch. Ook zo’n zwartje! Net als jij!

Ja, lach maar..

Maar nog erger is dat ze me ook bang hebben gemaakt voor andere negers. Zo konden we bijvoorbeeld ergens in de stad lopen en dan trok m’n moeder mij ineens naar zich toe. Er liep dan iemand met een donkere huidskleur langs en dat vond mijn moeder toch best griezelig. Op feestjes en verjaardagen was- en is het nog steeds een vast thema om elkaar te vertellen dat het land naar de klote is gegaan door al die gekleurde wezens, want ze stelen, verkrachten, trekken uitkeringen en slaan de eigen- maar ook andermans vrouwen. Mijn favoriete oom Henk wist laatst in volle overtuiging te vertellen dat het nu ook wetenschappelijk is aangetoond dat negers dommer zijn dan blanken. We namen er nog een borrel op. En owja en Afrika is reddeloos verloren volgens mijn familie, ze geven er geen cent meer aan!

Herkenbaar? ..

Dus laatst zat ik in de trein richting Utrecht en nam ik heel bewust alle blanke mensen om mij heen in me op. Persoonlijk vond ik het merendeel behoorlijk lelijk, minstens zoveel zag er angstaanjagend laagbegaafd uit en ook zag ik een man waarvan ik zeker wist dat hij thuis zijn vrouw zou slaan, of zijn hond. Depressief werd ik er van. Depressief omdat als al die mensen toch mooier waren, en toch slimmer waren, dit een genadeklap voor mijn zelfbeeld betekende.

Godzijdank stapte er een heel nestje negers in, zoals mijn ouders dit zouden noemen. Ze keken me aan en gaven een vriendelijk knikje. Een knikje van herkenning, zoals motorrijders en/of Saab rijders dat ook doen. Ik knikte stoer terug. Een oude dame kreeg bijna een hartverzakking toen een van de mannen naast haar ging zitten, inwendig kwam ik niet meer bij, en de mannen volgens mij ook niet.  Hun blikken waren ineens zo betekenisvol, alsof ik snapte wat zij dachten en alsof zij wisten wat ik dacht. Plotseling stond een donkere jongen op en kwam naast me zitten. Ik schrok me het lazerus en in een flits wilde ik weten waar mijn portemonnee was. “Hoe heet je?”vroeg hij vriendelijk. “Sylvia” stamelde ik. “Van welke familie ben je” informeerde hij verder.  Nou, niet van de Huxtables dacht ik grapscherend.  “De familie Witte uit Asperen” antwoordde ik enigszins beschamend omdat ik hem geen koele stamnaam kon geven. “Ai” zij hij toen. “Ben je een roofneger?””.. Nou uhm..nee ik heb nog nooit gestolen probeerde ik aftastend te antwoorden en ook niet helemaal zeker wat hij nou precies bedoelde.. En alsof ik echt een wereldgrap had gemaakt, moesten al mijn mati’s keihard lachen. Een andere jongen legde uit dat met roofneger een adoptiekind wordt bedoeld. Nu begreep ik hem. Ah, of ik een geroofde neger ben..? Gosh, met zoveel drama had ik nog niet eerder naar mijn eigen adoptie gekeken.

Het hele groepje bleef belangstellend toen ik vertelde inderdaad geadopteerd te zijn. Vol medelij werd ik  aangekeken. “Balen zeg!” zei een hele grote prachtige jongen met opwindend mooi gespierde armen. En toen ineens waren we bij de uitstaphalte. Ik liep met het groepje mee naar buiten en voelde me 30 seconden, misschien iets langer voor het eerst helemaal thuis. Daarna verdwenen ze weer..

Advertenties