Kwaadaardiger kon 2016 niet beginnen. Köln-gate! Een roedel Noord Afrikaanse mannen veranderde zo rond de klok van: ‘Gelukkig Nieuwjaar’ in een rovende bende vuurspugers op jacht naar glimmende gadgets en gillende Küchenmädchen. Ook in andere steden wisten Noord Afrikaanse rampenroedels onze zedelijkheidswaarden met de grond gelijk te maken. Het grenzeloze vertrouwen in elkaar werd verkracht, uitgestoken en helpende handen bruut afgehakt. Nog misselijk van de na gistende oliebollen begon mijn onderbuik na het horen van dit nieuws behoorlijk op te spelen.

Verontwaardigd en boos ging ik op zoek naar nieuwsbeelden van deze helden. Mannen die de rookpluimen van het Nieuwjaarsvuur hadden gebruikt om het zelfbeeld van nietsvermoedende vrouwen in een hand omdraai te verbrijzelen. Mannen die hun nieuw verworven vrijheid hadden gebruikt om die van anderen af te pakken. Maar hoe ik ook zocht, ik vond niets! geen filmpjes! De Duitse politie sprak ondertussen over een grote groep “beschonken, ontspoorde, criminele, oproerkraaiers”. Een soort boco haram light. Ondanks deze nieuwe zoekwoorden vond ik op een nieuwe golf van vreemdelingenhaat na, niets. Dus ging ik twijfelen.

Waren het wel Noord Afrikanen? en duizend?! Wat voor slachtoffers waren dat dan? Bakvisjes? Lijkt zakkenrollen niet al snel op een aanranding? Vragen ook, die ik liever niet hardop wilde stellen want zo solidair met de slachtoffers waren ze niet.

Inmiddels zijn we flink wat dagen, filmpjes, verslagen, talkshows, columns en honderden aangiften verder. De realiteit is doorgedrongen. Er is geen ruimte meer voor ontkenning of hoop dat het allemaal toch wel mee viel. Honderden aangiften van vrouwen uit één nacht?! en niet één verhaal van een held?

Waren er geen vaders, neven, broers, ooms of partners die zeiden: STOP! Is er niet gevochten? Liggen er geen mannen in ziekenhuizen die zich met hun lichaam voor deze vrouwen hebben geworpen? Ik ben de draad volledig kwijt. Iedere logica ontbreekt, dus heb ik voor de verandering eens geen zin om te nuanceren. Ik hoef nu eens niet te weten dat aanrandingen en verkrachtingen ook door witte mannen worden gepleegd. Ik wil niet horen dat tijdens de oktoberfeste ook vrouwen werden aangerand. Hou op met die statistieken van andere misbruikte vrouwen. Stop met het vertellen dat Europeanen ook geen lieverdjes zijn. Het interesseert me niet dat op andere festivals ook wordt gestolen net als dat het geen troostende gedachte is dat er óók in kerken misbruik plaats vindt. Hou er gewoon maar even over op!

De pijn en de walging zit gewoon in Keulen. De ontgoocheling zit in honderden aangiften! De woede zit in het bedreigen, bestelen en aanranden van een grote groep nietsvermoedende meiden. De verwarring en boosheid zit hem in de identiteit van de dadergroep, die ongeacht kleur en afkomst vooral ook man is.
Dus hoef ik geen beelden meer van naakte, teleurgestelde en demonstrerende vrouwen op een plein. Ik wil geen Dolle Mina’s. Ik wil geen Pegida demonstraties of politiek gebrul van links óf rechts.

Ik wil pleinen vol met vaders! Pleinen vol met broers en neven die hand in hand vanuit hun tenen zingen: ‘Laf! Laf! Laf! van een vrouw blijf je af!’
Ik wil mannen op de barricade! Rolmodellen in het verzet! Ik wil Dolle Dino’s! Ik wil dat grote, vlezige kerels samen met hun spichtige zoontjes de stof uit hun longen zingen, gewoon als statement.
Ik wil dat mannen opstaan en vrouwen gaan zitten.
Ik wil dat mannen uit alle culturen, van Keulen tot diep in de woestijn ‘het’ elkaar vertellen van groot naar heel klein.
Over vrouwen en meisjes over liefde en seks.
Over grenzen en waarden, over heel het complex.
Zodat straten voor meisjes, zelfs midden in de nacht,
niet langer een podium is voor zeden en macht.
Voor aanranding en verkrachting, voor angst en voor pijn,
alleen maar omdat zij een meisje moesten zijn.
Handen af van alle vrouwen! Geef ons onze straten terug!
Niet door met elkaar te vechten, maar door het bouwen van een brug.

Ik wil horen zingen door zowel Mohammed als Bas: ‘Wir schaffen das, Wir schaffen das!’

Advertenties