Vrouwen vormen ongeveer 50% van de wereldbevolking, doen 66% van al het werk, daarmee verdienen we 10% van het wereldinkomen en we weten vervolgens maar 1% van alle bezittingen in de hele wereld in handen te krijgen!  Sorry dames, maar ik snap nu wel waarom we niet zo serieus worden genomen.

Zo herinner ik me nog een vrouwelijke hoogleraar die enthousiast vertelde dat ze het voor elkaar had gekregen om in de senaatskamer van de Leidse Universiteit afbeeldingen van haar mannelijke hoogleraren af te plakken door er vrouwelijke hoogleraren over heen te plakken! Om een statement te maken, zei ze er ijlings achteraan. En toen dacht ik dus, nu komt het! De boodschap! Nu gaat ze uitleggen hoe dit allemaal kon gebeuren!

Maar nee. Dit was het!

Geen woord over arbeidsongelijkheid, huiselijk geweld, seksueel misbruik, ongelijk betaalde lonen of dat 75% van de vrouwen wereldwijd in armoede leeft.  Teleurgesteld sloot ze haar zendingsverhaal af door te vertellen dat het haar niet was gelukt om alle afbeeldingen van de mannen af te plakken, omdat ze net iets te weinig afbeeldingen had kunnen vinden van vrouwelijke hoogleraren!  Vol ongeloof flikkerde ik van mijn stoel. Hebben wij weer!  In Pakistan hebben ze Malala en wij dit! Heb je als dun gezaaide vrouwelijke hoogleraar eindelijk iets te kwebbelen op een ruisvrije zender en dan gebruik je dit om te vertellen dat je er pas ná het afplakken achter kwam dat je nét niet genoeg afbeeldingen had om je hele project af te maken. Om te huilen. Wat een trut verhaal.

Natuurlijk had de gedachte er achter kunnen zijn dat vrouwen historisch gezien minder lang op universiteiten hebben gezeten dan mannen.  Of dat 1 op de 10 vrouwen voor het behalen van haar eerste bul bruut wordt verkracht of een proefschrift schrijft met gekneusde ribben.  Ze had kunnen vertellen dat een significant aantal vrouwen  s’nachts wakker schrikt van het gehuil van een hongerige baby die tot overmaat van ramp precies op haar belager lijkt. Of dat één op de zes meisjes nog voor het behalen van haar CITO toets online keihard is gepest.

Dat we niet allemaal de eindstreep halen is geen schande, maar vertel er dan bij dat middelbare schoolmeisjes vaker dan jongens een blaasontsteking hebben. Dat medicijnen die jongens genezen nooit op vrouwen zijn getest en  PDD-NOS  bij meisjes significant vaak over het hoofd wordt gezien. Voor het eerst in de geschiedenis comazuipen meisjes vaker dan jongens. Als meisjes in hun belangrijkste vormingsperiode van hun leven al niet ten onder gaan aan anorexia, dan stikken ze wel in de vetranden van hun zwaarlijvigheid.  Dan heb ik het nog niet eens over die 85%  vrouwen die tijdens een examen een verkeerde BH draagt en dat vrouwen 60 keer per jaar verschrikkelijk hard moeten huilen, tegenover mannen die gemiddeld maar 6 keer per jaar een beetje hoeven huilen. Wat ook niet mee helpt is dat er meer vrouwen zijn op aarde terwijl wetenschappelijk onderzoek uitwijst dat op iedere 1.000 meisjes, 1.055 jongens worden geboren. We verdwijnen dus gewoon! (bron: ga het allemaal zelf maar Googlen)

Anderzijds als al dat klagen niet helpt, kunnen we misschien ook hand in eigen boezem steken. Mogelijk zijn vrouwen zelf ook schuldig aan hun belabberde positie. Het krabbenmand effect.

Zo stelde ik ooit eens aan mijn voormalige werkgever voor om de vrouwen toiletten in het kantoor van tampons te gaan voorzien. Op kosten van de baas natuurlijk. Zelf vond ik dit destijds een hele emancipatoire gedachte.  Tenslotte investeren bazen ook in toiletpapier, elektrische geurmachines en in frivole wegwerpbakjes. Nu wil geen baas  weten dat de helft van zijn personeel met enige regelmaat hevig bloedend, met zware rugkrampen of volledig uit balans gebracht door rond gierende hormonen, met héle belangrijke klanten aan de telefoon zit. Dus was het geen gemakkelijk agendapunt.  Zo eenvoudig als het is om een briefje op het prikbord te hangen met de vraag: ‘wie heeft mijn kaas opgegeten?’  Zo ingewikkeld is het om een briefje op te hangen met de vraag: ‘wie is er voor de zoveelste keer doorgelekt op mijn bureaustoel!”.

Zo’n gek voorstel leek me het dus niet om een beetje extra aandacht te vragen voor het vrouwenleed tijdens kantooruren. Bovendien vroeg ik niet direct om een vrouwenparkeerplaats, zoals in Duitsland. Een gelijkwaardiger salaris zoals in Zweden. Ook vroeg ik niet om nog eens door te mogen stromen naar een hogere positie zoals in God mag weten ander bananenoord of om een nationale vrije vrouwendag zoals in Rusland en zelfs de Oekraïne! Ik vroeg alleen maar om tampons.

Tegen iedere verwachting in kreeg ik bijval van mijn mannelijke collega’s en ook mijn baas berichtte dat als er genoeg animo onder de vrouwen was, de toiletten voortaan vrouwvriendelijker konden worden ingericht. Dat is geregeld dacht ik. Van zeer korte duur overigens. Loeihard werd ik in de façade van mijn bloederige kruistocht knock-out geslagen door uitgerekend mijn vrouwelijke collega’s.  Eerst vlogen ze mij en daarna elkaar in de haren. Argumenten als: ‘iedereen heeft toch het liefst haar eigen merk’ werden overschreeuwd door:  ‘dan worden ze vast gestolen!’  waarna in een vloeiende beweging hardop werd uitgesproken wie dan de vermoedelijke dader zou kunnen zijn.  De discussie over tampons vloog alle kanten op en verhitte de kantoortuin zo erg dat mannen en vrouwen tijdens de lunch een tijdje gescheiden hebben gegeten. De mannen overigens omdat ze de kantine kroket anders niet langer weg kregen. Uiteindelijk won het argument dat vrouwen menstruatieproblemen toch als een privé zaak zien en kon het plan weer door de plee gespoeld.

Dat zijn dus vrouwen. Anders dan mannen. Als mannen een week per maand zouden bloeden had er een complete EHBO-kit op ieder toilet in Nederland gehangen. Bedrijfshulpverleners waren tot op de tanden uitgerust geweest. Van biologische scharrel tampons, tot anti allergische tampons in de vorm van tieten werden dan op iedere hoek van de straat gratis uitgedeeld. Bij tien liter tanken zou je een doosje gratis krijgen. Er zouden digitale tampons worden uitgevonden die een handig piepje afgeven via je app, zodat je precies weet wanneer je een nieuwe moet inbrengen. Ook zouden er mannen zijn, die zo’n app dan weer direct konden hacken, just for fun. Ze zouden broekriemen hebben met speciale opberghoesjes, en ze zouden het ons allemaal laten maken. Want ook al doen mannen minder, ze zeiken ook minder, verdienen meer en hebben fucking 99% van alle bezittingen in de wereld in handen!  Of je nou ongesteld bent of niet, maar dat zijn indrukwekkende cijfers! Dus alleen al daarom wil ik dit jaar en misschien wel uitgerekend op internationale vrouwendag een lans breken voor de introductie van een internationale mannendag. Niet die van 19 november, maar gewoon een dagje extra.  Als statement en omdat we dan nog altijd de rest van het jaar over hebben om ons verder in het gezicht te laten plassen.

Advertenties