Als dit geen game-changer is dan weet ik het niet meer. Drie dagen voor de verkiezingen! Frankrijk laat om diplomatieke redenen de Turkse dram-minister  toe terwijl Nederland besluit de dame is kwestie het land uit te schoppen! Wat een verschil van inzicht. Wilders lacht vast zijn ingedaalde zaadballen uit zijn nodeloos kwetsende onderbroek. Ranzige tongen beweren dat zijn onbuigzame voorhuidje door alle opwinding van de afgelopen 24 uur nog strakker is gaan zitten!

In de tussentijd zou elders op de wereld ook Donald Trump met woeste gebaren zijn tampeloeres stevig op en neer halen. De boodschap van Lubach schijnt nu pas tot hem door te dringen. The Netherlands really is second? Wie had dat kunnen denken! Een NAVO bondgenoot de toegang tot haar eigen gebouw weigeren?  Haar gepantserde auto op een oplegger hijsen om haar vervolgens tot ongewenst vreemdeling  te verklaren en onder schot van je laatste drie kogels het land uit te jagen? Zelfs voor Trump gaat dit eigenlijk iets te ver.

Erdogan is een ramp, maar heeft misschien toch ook gelijk. Is Nederland gezwicht voor een rechtse- een extreme en ondemocratische handelswijze?  Sprak onze eigen minister van Buitenlandse zaken Frans Timmermans destijds ook niet op het Maidanplein in Kiev, Ukraine, om de Ukrainers over te halen afstand te nemen van hun pro Russische blik? Noemden we dat toen niet nog heel suf onze vrijheid van meningsuiting! En de Britse politicus Nigel Farage die vorig jaar nog naar Nederland kwam  om een ‘nee’ te bepleiten in het Oekraïnereferendum. Goed voor Brexit-stemmers, zei hij.

Misschien als Nederland  iets meer zichzelf was geweest, hadden we vast onze culturele waarden hoog in het vaandel kunnen houden. Dan hadden we Turkije en ook Frankrijk op een diplomatieke manier een lesje kunnen leren. We zouden het jammerende sujet verwelkomd kunnen hebben in een rood-wit gekleurd Paradiso met bitterballen en Goudse kaas. Om haar daar uit te leggen dat in Nederland de oppositie mee debatteert. Dat Nederland in de kaartverkoop van het Turkse referendum evenveel stoelen beschikbaar heeft gesteld aan voor- en tegenstemmers. Ook was dit het moment geweest om uit te dragen dat een Nederlandse Turk die hier woont en werkt, en in zijn geboorte land geen beschermd spreekrecht heeft, op Nederlands grondgebied kan rekenen op bescherming van de overheid bij het uitdragen van zijn tegendraadse mening. Juist omdat wij Nederland zijn. Vanzelfsprekend omdat zij ons podium kiest. Misschien, heel misschien was ze dan ook wel uit zichzelf  woedend omgekeerd en hard huilend in haar gepantserde auto weggereden.

Maar nee, we hielden haar onder schot, sleepten haar d´r auto uit, vernederden haar publiekelijk, trapten haar het land uit en hakten met een bot mes in op de gevoelige achillespezen van allerlei internationale mensenrechtenverdragen. Doe normaal man! In een democratie? Was goed leiderschap niet iets met afwegingen maken? risico´s inschatten? rust bewaren? strategisch handelen? een provocatie het hoofd bieden? conflicten bezweren? wachten tot je de angel er op het juiste moment uit kunt trekken, omdat er simpelweg teveel belangen op het spel staan?

Buma heeft gelijk. Laten we in vredesnaam maar snel het Wilhelmus gaan zingen, nu het nog kan. Met een beetje pech  moeten we de aankomende weken voor straf urenlang naar ‘Turkije-experts’ luisteren en aanzien hoe Nederlandse ambassadeurs Turkije uit worden gezet. Waarschijnlijk moet we nu ook gaan aanhoren hoe allerhande betrekkingen in gevaar zijn gebracht en met lede ogen gaan toezien hoe economische sancties in de richting van Nederland zullen worden uitgerold.

Dus vooralsnog de felicitaties aan de Turkse minister van familiezaken. De échte winnaar van dit conflict. Gisteren wist niemand nog wie ze was en hoopte ze in Nederland een paar extra stemmen bij elkaar te sprokkelen voor haar enge referendum. Vandaag is ze wereldberoemd en sympathiseren ineens heul veul  Neder-Turken zich met haar.

Eerlijk is eerlijk, als dat geen game-changing is?

Advertenties